Beur schreef op 13 april 2026 10:58:
[...]Natuurlijk, het AI-gegenereerde verhaal van Jaap Schrijver mag best lekker ogen maar het simpel verdict "zo vroeg mogelijk ingrijpen in de pathway is per definitie beter" kan wel wat nuancering gebruiken.
Ruc grijpt weliswaar (upstream) eerder in en stopt de nieuwe aanmaak van bradykinine - het stofje dat de zwelling veroorzaakt - maar bradykinine dat al "onderweg" is wordt niet tegengehouden en kan dus alsnog een zwelling veroorzaken. Terwijl bijvoorbeeld een bradykinine-remmer - die dus later in het signaalpad ingrijpt - de receptor die de zwelling veroorzakende bradykinine opvangt
direct blokkeert.
Althans: dit zo goed mogelijk hoort te doen en daarom is continu R&D hierin om dit te verbeteren zo nuttig. Momenteel is zo dat bij icatibant (Firazyr) soms een tweede injectie nodig is. Wellicht dat Decreuctibant van Pharvaris, een soort verbeterd icatibant - hier verbetering in gaat brengen.
Om het nog wat complexer te maken: sommige patiënten reageren beter op Ruc, andere weer beter op medicatie die later in het signaalpad ingrijpt. Wat te maken kan hebben met de snelheid van resp. aanmaak en afbraak van bradykinineproductie of met de gevoeligheid van de receptor. Idealiter zou per patiënt aan de hand van biomarkers als bijvoorbeeld kallikreïneactiviteit en bradykinine-productie de meest geschikte HAE-medicatie bepaald moeten worden en misschien/hopelijk gaan we daar ook wel naar toe.
De snelheid waarmee een patiënt kan ingrijpen wanneer hij een een aanval voelt aankomen is eveneens een factor van belang en dan hebben subcutane en orale toedieningsvormen een voordeel boven de intraveneuze van Ruc. Ruc, een poeder dat ook eerst nog eens met vloeistof voor injectie aangemaakt dient te worden. De tijd tot behandeling heeft vaak meer impact op de duur van de aanval dan welk middel precies gebruikt wordt.
Iedereen begrijpt dan dat een goed werkend oraal middel het meest ideaal is en vandaar de tendens naar de ontwikkeling ervan.